Zdania z czasem Present Perfect z przysłówkami częstotliwości

Przysłówki częstotliwości występują po operatorze, a przed czasownikiem głównym, a zatem - w zdaniach w czasie Present Perfect występują po operatorze have lub has, a przed imiesłowem biernym (Past Participle) - zarówno w zdaniach oznajmujących jak i pytających.
W poniższych przykładzach podano przysłówki częstotliwości: always, ever i never oznaczające odpowiednio: "zawsze", "nigdy" i "kiedykolwiek".

Podmiot + Operator + Przysłówek częstotliwości + Past Participle + Reszta orzeczenia

• Susan has always liked French films.
• I have never been to Canada.

Operator + Podmiot + Przysłówek częstotliwości + Past Participle + Reszta orzeczenia

• Have you ever seen a French film?
• Has Susan ever been to France?

Zdania twierdzące w czasie Present Perfect

Podmiot + Operator + Past Participle + Reszta orzeczenia

• I have washed my hands.
• Dr. Wilson has packed his things.

Zdania w czasie Simple Present z Question Tags

Jak wiemy, zdania twierdzące w czasie Present Simple nie zawierają operatora. W dodanym do takiego zdania zwrocie Question Tag występuje jako operator odpowiednia forma czasownika DO - do lub does:

• You live in Manchester, don't you? - Mieszkasz w Manchester, nieprawdaż?
• Paul speaks French quite well, doesn't he? - Paweł zupełnie dobrze mówi po francusku, prawda?

Jeżeli zwrot Question Tag jest dodany do zdania przeczącego, to nie zawiera on słowa not:

• You don't like that picture, do you? - Nie podoba Ci się ten obraz, prawda?
• Dr. Wilson doesn't smoke much, does he? - Doktor Wilson nie pali dużo, prawda?

Wyrazy "too" i "either"

Wyraz too jest jest odpowiednikiem polskiego "też", "także" w zdaniach twierdzących i pytających.

• Susan likes French films, and Betty likes French films, too. - Susan lubi filmy francuskie i Betty także lubi filmy francuskie.
• Does Helen like French films, too? - Czy Helena także lubi filmy francuskie?

W zdaniach przeczących odpowiednikiem polskiego "też", "także" jest wyraz either:

• Robert doesn't speak Russian and Susan doesn't speak Russian, either. - Robert nie mówi po rosyjsku i Susan także nie mówi po rosyjsku.

Zdania w czasie Simple Present

Czas teraźniejszy zwany the Simple Present Tense (czyli czas teraźniejszy prosty) wyrażamy za pomocą formy podstawowej czasownika we wszystkich osobach z wyjątkiem 3. osoby liczby pojedynczej, w której czasownik przybiera końcówkę [z], [s] lub [ɪz] - w piśmie -s lub -es.
Zasady wymowy tej końcówki są te same co do zasady wymowy końcówki liczby mnogiej rzeczowników oraz formy dzierżawczej nazw osób.

• I play [aɪ 'pleɪ] - (ja) bawię się
• he plays [hi: 'pleɪz] - on bawi się
• I read [aɪ 'ri:d] - (ja) czytam
• he reads [hi: 'ri:dz] - on czyta
• I sit [aɪ 'sɪt] - (ja) siedzę
• he sits [hi: 'sɪts] - on siedzi
• I wash [aɪ 'wɔ∫] - (ja) myję
• he washes [hi: 'wɔ∫ɪz] - on myje

(1) Zdania twierdzące w czasie Simple Present

Podmiot + Orzeczenie zasadnicze + Dopełnienie + Okolicznik

I read books every day.
Peter watches television every evening.

Podmiot + Orzeczenie zasadnicze + Okolicznik

We get up at seven.
Mrs. Wilson cooks very well.

Zdania w czasie Present Continuous

Zdania w czasie teraźniejszym zwanym the Present Continuous Tense mają jako orzeczenie zasadnicze grupę wyrazów złożoną z operatora am, is lub are i formy -ing czasownika głównego, tj. tego, który określa o jakiej czynności jest mowa.

• I am reading a book. - Czytam książkę.
• Peter is listening to the radio. - Piotr słucha radia.
• You are learning English. - Uczycie się angielskiego.

Czasu Present Continuous używamy, aby wyrazić, że czynność odbywa się w chwili mówienia o niej.

(1) Zdania twierdzące w czasie Present Continuous

Podmiot + Orzeczenie zasadnicze + Reszta Orzeczenia
Orzeczenie Zasadnicze = (Operator + Czasownik główny)

I am reading a book.
Peter is listening to the radio.
We are ('re) looking at the teacher.

(2) Zdania przeczące w czasie Present Contunuous

Podmiot + (Operator + not) + Czasownik główny + Reszta orzeczenia

I am ('m) not looking at you.
Robert is not (isn't) working in his room.
We are not (aren't) looking at the blackboard.

Użycie wyrażeń "have got" i "has got" w zdaniach twierdzących i przeczących

Wyrażenia have got i has got mogą występować w zdaniach twierdzących zamiast have i has. W mowie potocznej wyrazy have i has łączą się zazwyczaj z zaimkiem lub rzeczownikiem, który jest podmiotem zdania:

• I've got a new blue dress. - Mam nową niebieską sukienkę.
• Peter's got a new jacket. - Piotr ma nową kurtkę.

W zdaniach przeczących, podobnie jak w zdaniach pytających z have/has, używa się wyrażeń have got i has got.
W mowie potocznej wyraz not łączy się w jedną całość z wyrazami have i has:

• I haven't got a dog or a cat. - Nie mam psa ani kota.
• Peter hasn't got a television in is room. - Piotr nie ma telewizora w swoim pokoju.
  

Pytania ogólne i pytania szczegółowe

Pytaniami ogólnymi nazywamy takie pytania, na które można odpowiedzieć "tak" lub "nie". Pytania ogólne - w pełnej postaci - zaczynają się od operatora. Krótkie odpowiedzi na takie pytania składają się ze słowa Yes lub No oraz zdania zawierającego zaimek osobowy, operator oraz - gdy odpowiedź jest przecząca - słowo not.

• Are you busy?
• Yes, I am. lub: No, I'm not.

• Is Peter here?
• Yes, he is. lub: No, he isn't.

• Are your shoes new?
• Yes, they are. lub: No, they aren't.

Pytaniami szczegółowymi nazywamy pytania wymagające w odpowiedzi innej informacji niż potwierdzenie lub zaprzeczenie. Pytania szczegółowe zaczynają się od jakiegoś wyrazu pytającego.

• Where's Peter?
• He's in his room.

• Who's that?
• It's Susan Wilson.

• What colour is her dress?
• It's red.

Czasownik BE. Zdania oznajmujące i pytające. Operatory.

Zdanie twierdzące, którego orzeczenie zasadnicze stanowi forma czasownika BE, ma w języku angielskim zazwyczaj następującą budowę:

Podmiot + Orzeczenie zasadnicze + Reszta orzeczenia

That's Susan.
My name is Robert.
I'm a schoolboy.
Peter's shoes are black.

W zdaniu przeczącym po formie czasownika BE stanowiącej orzeczenie zasadnicze występuje wyraz przeczący not.

I'm not busy now.
Robert isn't a schoolboy.
Peter and Mike aren't here.

W zdaniach pytających forma czasownika BE stanowiąca orzeczenie zasadnicze występuje przed podmiotem.

Wyraz pytający + Orzeczenie zasadnicze + Podmiot

What's that?
Who are you?
Where are Paul and Mike?
What colour is Susan's dress?

Orzeczenie zasadnicze + Podmiot + Reszta orzeczenia

Is that Susan?
Are you busy now?
Is Robert here?

Formy osobowe czasowników, które - tak jak wyrazy am, is, are w powyższych przykładach - w zdaniach pytających występują przed podmiotem, a w zdaniach przeczących mają bezpośrednio po sobie słowo not, będziemy odtąd nazywać operatorami. Wszystkie formy osobowe czasownika BE są operatorami.

Formy czasownika BE w czasie teraźniejszym znajdziesz tutaj.

Czasownik BE - być

Czasownik BE ma w czasie teraźniejszym trzy formy: am, is oraz are. Oto jego odmiana w czasie teraźniejszym w formie twierdzącej:

Liczba pojedyncza

1 os. I am
2 os. you are
3 os. he is, she is, it is

Liczba mnoga

1 os. we are
2 os. you are
3 os. they are

W zdaniach przeczących formy is i are łączą się w mowie potocznej w jedną całość ze słowem not:

• isn't = is not
• aren't = are not

W blogu o wymowie angielskiej przeczytasz o formach mocnych i słabych wyrazów am, is oraz are, a o tym czym są formy mocne i słabe dowiesz się w blogu o wymowie angielskiej.